سالهاست که هنرمندان سینمای ایرانی آنگونه که می بایست ودرخور هنرهایشان است مورد ستایش مردم ومسئولین جامعه واقع نشده اند و تنها هر ساله در همایش های هنری و پاره ازجشنواره های هنری  تنها با دادن تکه ای شیشه که عکس یک پرنده را روی آن حک کرده اند به نام سیمرغ زرین  سر بیچاره بزرگترین  هنرمندان را شیره مالیده و این درحالیست که برای تجلیل از نخبگان فوتبالیست  جوایزی  ازجامهای طلا استفاده می کنند . این در حالیست که هنرهای سخت  این عزیزان درپرده نمایشهای سینمایی اینگونه بااین نوع نگرش در جامعه مورد ارزشیبای قرارگرفته وازآنان تجلیل به عمل می آورند . این نوع تجلیل های سمبیلک ازهمه نوع قشر هنرمند درجامعه صورت می گیرد که کاری است ناعادلانه و بسیار تحقیر کننده که خود هنرمندان هنوزبه ذات  تحقیر آمیز کاراهمیت نداده وبه آن نمی اندیشند وهرگزکسی نگفته تفاوت بین یک فوتبالیست که تنها با تکنیک جسمی خود به موفقیت میرسد با هنرمندی که با هنر ذهن وجان و سرمایه روح خویش مایه میگذارد چه تفاوت قابل توجهی وجود دارد .این تکه شیشه در همه پنجره های ساختمانها نصب شده ویا سر سفره های غذا به عنوان لیوان و بشقاب استعمال می شود . درسایر ممالک بهترین جوایزارزنده که ارزش مادی نیزدارد به بهترین نقش آفرین ها می دهند که سایر افراد جامعه نیزبرای گرفتن جوایزارزنده تشویق می شوند یا هنرمند جماعت را جماعتی مستحق خیلی از جوایزارزنده می دانند   . هر چند که میزان ارزش هنر یک هنرمند را نمی توان با میزان ارزش حتی یک جام طلا و یا بیشتر ازآن محاسبه کرده ومقایسه کرد اما باید دست یک هنرمند قوی یک جایزه دارای ارزش مادی بدهند و ازلاک و ژستهای سمبیلک قدیمی بیرون آمده در عصر کنونی با نگاهی متجددانه به دست وروح و توان یک هنرمند نگاه کنند که در کشور ما هنوز به این درجه نرسیدم که بفهمیم قیمت وارزش یک هنرمند قوی در کشور برابر با تکه شیشه ای بی ارزش که تنها ارزش آنرا خود مسئولین مربوط به برگزاری جشنواره روی ا نهاده اند نیست . به امید آن روزیکه ازاین بعد نیز به بهترین هنرمندان ایرانی بها داده ونگاه شود .